داشتند كه متأسفانه همهء احاديث دربارهء نام ايشان وحدت نظر ندارند . « 26 » يعنى غالب كسانى كه شورى در سر داشتند به حفظ كردن قطعاتى كم و بيش طولانى اشتغال مىورزيدند و اشخاصى هم كه كم حرارت‌تر بودند ، به ويژه بدوها ( اعراب بدوى ) كه استعداد مذهبى آنها بگفتهء خود قرآن ناچيز بود ، به حفظ چند آيه اكتفا مىكردند . « 27 » چون در اين مسأله

--> ( 26 ) احاديث جز هفت نفر را ذكر نمىكنند : بخارى در فضائل القرآن ص 8 ، ترجمه 3 : 527 ، سه صورت مختلف از آن را مىدهد . اولا : ابن مسعود - سالم - معاذ بن جبل - ابى : ثانيا : ابى ، معاذ ، زيد بن ثابت ، ابو زيد ، ثالثا ابو الدرداء ، معاذ ، زيد ، ابو زيد . مىتوان از روى شيطنت خاطرنشان ساخت كه يكى از ايشان ، زيد بن ثابت چند قسمت از وحى را نمى - دانسته ، بويژه آخر سورهء 115 - 9 ، نلدكه ، تاريخ قرآن 2 : 14 ، و مراجع آن . اين احاديثى است كه بخارى نقل كرده ولى استقراء احاديث نام بيشترى از حاملان قرآن را در عهد نبى ( ص ) بما رسانده كه در رأس ايشان نام على ( ع ) قرار دارد . اما مسألهء مهم اين است كه شرط تواتر در روايت قرآن آن نيست كه همهء افراد همهء قرآن را از حفظ داشته باشند همين كه همه را همگان دانند كافى است ( راميار : تاريخ قرآن 4 - 61 ) . ضمنا بلاشر در يادداشت 20 نام سعد بن عبيد را هم افزوده بود . نلدكه اين منابع را مىدهد : سنن ترمذى تفسير سورهء توبه 129 ، مبانى برگ 6 آ ، كد . پترمن 2 : 17 ص 302 ، كنز العمال 1 : 4759 ، 4767 . م ( 27 ) به رسالات مذكور در تاريخ قرآن از نلدكه 2 : 8 مراجعه شود . هر چند تفصيل آن مشكوك است ، ولى مجموعهء آن بايد با يك حقيقت كلى توافق داشته باشد . هر چند نلدكه براى اثبات نظر خود به ابن حجر ( 1 : 764 ) ، اغانى ( 14 : 40 و 16 : 58 ) و حماسه ( 389 ) و فهرست ابن النديم ( فلوگل 91 تجدد 103 ) استناد مىجويد . اما اگر شعرى را مثلا عوانه ( م 147 ه . ) از عدى بن زيد بجاى آيتى از كتاب خدا نقل كند ، اين دليل بر كمى حفظ صحابه نمىشود . صحابه در راه حفظ قرآن چون پروانه جان‌فشانى مىكردند . م .